Zijpaneel Wisselen

Winkelmand

Geen producten in de winkelwagen.

Zoeken Sluiten

Laat kinderen bloeien door zelf te groeien

Rust, regulatie en verbinding voor ouders, jonge kinderen en pedagogisch professionals.

Leren kijken voorbij gedrag, zodat er ruimte ontstaat voor rust, begrip, afstemming en groei.
Plan een kennismaking
Nicolien Lettinga Orthopedagoog en Buitenpsycholoog

Vertragen

Van reageren op de automatische piloot naar rust en overzicht in je hoofd en lijf.

Verzachten

Minder streng voor jezelf, meer begrip voor je kind, ook als het lastig is.

Verbinden

Weer kunnen afstemmen, nabij zijn en écht contact maken.

Hoe jij aanwezig bent, maakt het verschil.
Meer dan wat je doet of zegt.

Je hoeft het niet alleen te dragen

Wanneer je niet meer goed weet wat je kind nodig heeft

Het leven met jonge kinderen kan intens zijn. Je houdt onvoorwaardelijk van je kind, maar merkt misschien dat het soms lastig is om rust en overzicht te bewaren. Je wilt je kind goed begrijpen en begeleiden, maar weet niet altijd meer wat werkt. Misschien herken je dit:

  • Je hoofd zit vol en je lijf staat altijd “aan”
  • Je reageert sneller boos of geïrriteerd dan je wilt
  • Je vraagt je regelmatig af wat er achter het gedrag van je kind zit
  • Je verlangt naar rust, maar weet niet hoe

Je wilt het anders doen. Rustiger. Steviger. Meer in verbinding.

Ook als je met kinderen werkt, kun je momenten kennen waarop je niet goed begrijpt wat er gebeurt. Wanneer spanning oploopt, kan het lastig zijn om te blijven kijken, afstemmen en vertrouwen op je eigen handelen.

Wil je ontdekken wat er onder gedrag speelt en hoe je van daaruit weer verder kunt?

- Nicolien

Over nicolien

Voor wie wil leren kijken, begrijpen en afstemmen

Als Orthopedagoog kijk ik verder dan wat zichtbaar is. Wanneer een kind vastloopt of opvoeden of werken met kinderen ingewikkeld wordt, begint voor mij het puzzelen. Wat vertelt het gedrag? Wie is dit kind? Wat heeft het nodig? Wat gebeurt er in de relatie? En wat gebeurt er ondertussen bij jou?

Ik luister, observeer, stel vragen en verbind wat ik zie en hoor met mijn kennis en ervaring. Soms ontstaat er vanuit alles wat ik binnenkrijg een eerste beeld of idee van wat er kan spelen. Dat is voor mij geen eindantwoord, maar een uitnodiging om verder te kijken en samen te onderzoeken.

Ik werk vanuit de Infant Mental Health-visie, waarin ontwikkeling, regulatie, veiligheid en de relatie met elkaar verbonden zijn. Mijn rol is niet om het antwoord voor je te hebben, maar om samen te onderzoeken wat er gebeurt, zodat jij het steeds beter zelf leert zien, begrijpen en voelen.

Mijn begeleiding is persoonlijk, betrokken en verdiepend. Ik help je niet alleen om je kind beter te begrijpen, maar ook om jezelf en jullie relatie steeds beter te leren verstaan.

Lees meer over Nicolien
Nicolien-Lettinga-Online-Masterclass-Webinar-Moederschap
Mijn diensten

Waar wil je beginnen?

Of je nu als ouder je kind beter wilt begrijpen, of als professional je pedagogisch handelen wilt verdiepen: in beide richtingen staat leren kijken, begrijpen en afstemmen centraal.

Kijk hieronder wat op dit moment bij jou past:

De kunst is niet om alle stormen voor je kind weg te nemen, maar om een vuurtoren te zijn waarop je kind kan vertrouwen.

Gratis vuurtoren visualisatie

Een moment om terug te keren naar jezelf

Merk je dat je soms wordt meegenomen in de emoties van je kind en het lastig vindt om zelf rustig en aanwezig te blijven?

In deze gratis Vuurtoren Visualisatie nodig ik je uit om even te vertragen. Om uit de storm te stappen, terug te keren naar jezelf en opnieuw te voelen waar jij staat. Zodat er ruimte ontstaat om vanuit rust en verbinding af te stemmen op je kind.

Ontvang de visualisatie en het bijbehorende werkboek gratis in je mailbox.

Ontdek meer gratis inspiratie
Weggever: Vuurtoren Visualisatie [lijstmanager 60727 (Weggevers)]

Wat klanten zeggen over Nicolien

Nicolien is een bijzondere vrouw die heel goed weet waar ze het over heeft.

Ze kan je op een mooie manier teruggeven wat jou baby, dreumes je wilt vertellen en wat het daarnaast ook over jou vertelt. Een enorm mooi waardevol cadeau voor jezelf én je kindje! Als je vastloopt maar ook als je op een diepere laag contact wilt met jezelf en je kindje kan ik alleen maar zeggen; DOEN. Het is het meer dan waard! Dank je wel lieve Nicolien.

Ellen

Ik heb verschillende consulten bij Nicolien gehad, en wat is zij een geweldige vrouw!

Ze voelt je kindje en jou perfect aan waardoor er gelijk een hele warme en relaxte energie loskomt. Ze heeft mij geholpen met de onzekerheden van beginnend moederschap, het leren begrijpen van mijn dochter en daardoor ook mezelf leren begrijpen. Maar ook heeft ze me de voordelen van een draagdoek en babymassage laten zien waar ik, met onze in het begin onrustige dochter, heel veel aan gehad heb! Ze is professioneel, kundig, warm en toegankelijk. Nicolien, je bent een topper!

Sabine
We hebben het vaak over routines en rituelen. Rond slapen, opstaan, afscheid nemen. Als iets wat kinderen helpt om te weten wat er komt. Zo’n bekend advies dat we bijna vergeten waarom het eigenlijk werkt. Maar misschien is dat maar een klein deel van waarom ze zo belangrijk kunnen zijn. Dit is hoe mijn ochtend op de praktijk er bijna altijd uitziet. Het bordje omschuiven, de trap oplopen, koffie zetten, mijn laptop openen, de tafel klaarmaken. Kleine dingen waar ik nauwelijks over nadenk. En toch merk ik dat ik door die handelingen langzaam aankom. Mijn lichaam weet: ik ben hier. Mijn dag begint. Misschien is dat wel wat er gebeurt wanneer iets steeds opnieuw terugkomt. Het wordt niet alleen voorspelbaar, maar ook vertrouwd. En wellicht hebben wij daar, net als kinderen, meer behoefte aan dan we soms denken 💛
15
0

We hebben het vaak over routines en rituelen. Rond slapen, opstaan, afscheid nemen. Als iets...

De afgelopen tijd ben ik veel aan het schrijven. Aan het denken, puzzelen met woorden, ideeën en beelden en aan het zoeken naar de juiste taal voor iets wat al een tijd in mijn hoofd zit. Langzaam begint het vorm te krijgen. Tijdens onze vakantie kreeg ik volop inspiratie voor ‘de camping’. Vandaag schreef ik daar weer verder aan. Over het gewone leven dat je er zo dichtbij ziet. Het gestuntel, de vermoeidheid, het zoeken en opnieuw beginnen. Over hoe je soms iets van jezelf herkent in een ander. Of juist iets ziet waar je naar verlangt. En misschien is dat wel precies wat we soms nodig hebben in het ouderschap: even zien dat we niet de enige zijn. Want een mens is niet gemaakt om alles alleen te dragen. Een klein kijkje in waar ik vandaag mee bezig was .. 🏕️
35
4

De afgelopen tijd ben ik veel aan het schrijven. Aan het denken, puzzelen met woorden,...

De afgelopen dagen heb ik best veel nagedacht over overgangen. Misschien omdat ik zelf merkte hoeveel tijd ik nodig had om na de vakantie weer thuis te komen. Niet praktisch, maar vanbinnen. Dat zette me aan het denken. Want als we het hebben over overgangen, denken we vaak aan de grote momenten in het leven. De geboorte van een kind, een verhuizing, een nieuwe baan. Maar eigenlijk bestaat een gewone dag uit tientallen kleine overgangen. Van slapen naar wakker worden. Van thuis naar school. Van spelen naar eten. Van buiten naar binnen. Van samen naar alleen. En toen vroeg ik me ineens af: zou het kunnen dat we overgangen eigenlijk ontzettend onderschatten? Iedere overgang vraagt iets van ons. Misschien meer dan we ons realiseren. En daarmee dwaalden mijn gedachten af naar onze kinderen. Hoe vaak verwachten we eigenlijk dat zij zonder moeite meebewegen van het ene moment naar het andere? Stoppen met spelen, afscheid nemen, naar bed gaan, thuiskomen na een vakantie .. En misschien gaat hun reactie helemaal niet over die overgang. Misschien is hun lichaam nog bezig afscheid te nemen van wat was, terwijl wij al verwachten dat ze zijn aangekomen in wat komt. Misschien is een overgang daarom niet iets waar je zo snel mogelijk doorheen hoeft. Misschien is het een plek waar je heel even de tijd nodig hebt om opnieuw te landen 🌀
10
0

De afgelopen dagen heb ik best veel nagedacht over overgangen. Misschien omdat ik zelf merkte...

Toen mijn vakantie begon, had ik eigenlijk niet heel bewust door hoeveel behoefte ik zelf had aan vertragen. Aan even geen verantwoordelijkheid dragen voor de gezinnen die ik begeleid. Even geen projecten. Geen lijstjes. Gewoon rust. Met mijn gezin. Buiten zijn. De natuur in. Mijn eigen bubbel. Vanmorgen scrolde ik door mijn filmrol en zag ik wat deze vrije weken met me doen. Er staan weinig foto’s op van allerlei uitjes. Wel van licht, de zee, een kop koffie, bloemen, zand, bomen en kleine details. Eigenlijk alles wat mijn eigen systeem tot rust brengt. Misschien zegt een filmrol wel meer over iemand dan je denkt. Dit was een klein inkijkje in de mijne. En daarmee misschien ook wel in de manier waarop ik kijk 💛
51
5

Toen mijn vakantie begon, had ik eigenlijk niet heel bewust door hoeveel behoefte ik zelf...

Met de zomervakantie voor de deur dacht ik dat vertragen misschien wel de grootste uitdaging zou zijn. Even uit de drukte stappen. De agenda loslaten. Wandelschoenen aan. Tijd maken om terug te kijken op de afgelopen periode. Ik dacht dat dat de oefening was. Maar ergens tijdens die wandeling ontdekte ik dat de echte oefening misschien pas begint als het gelukt is om te vertragen. Want terwijl mijn tempo omlaag ging, leek mijn hoofd juist harder te gaan werken. Gedachten die wekenlang ergens op de achtergrond waren gebleven, dienden zich ineens aan. Alles wat nog moest gebeuren voordat de vakantie begint. Gesprekken die waren blijven hangen. Dingen waar ik me zorgen over maakte. En misschien ook wel hoe moe ik eigenlijk ben, zonder dat ik daar in alle drukte eerder echt bij had stilgestaan. Terwijl ik daar liep, moest ik ineens denken aan de gezinnen en kinderen die ik iedere week ontmoet. Want als er bij mij als volwassene al zoveel zichtbaar wordt zodra er wat meer ruimte ontstaat, hoe zou dat dan voor een kind zijn? Misschien is dat ook waarom de eerste vakantiedagen niet voor ieder gezin meteen ontspannen voelen. Juist wanneer de drukte wegvalt, ontstaat er ruimte. En in die ruimte kunnen kinderen ineens emotioneler zijn, sneller boos worden, vaker verdrietig zijn of meer behoefte hebben aan nabijheid. Niet omdat de vakantie niet fijn is, maar omdat een overgang zichtbaar maakt wat er al die tijd al werd meegedragen. Dat geldt misschien niet alleen voor kinderen, maar ook voor ons als volwassenen. We hoeven die eerste onrust niet meteen op te lossen of weg te maken. We mogen haar eerst gewoon opmerken. Vertragen betekent niet altijd dat alles direct rustig voelt. Soms betekent het dat je eindelijk kunt zien wat je al die tijd al met je meedroeg. Misschien begint rust wel helemaal niet met een rustig gevoel. Ik wens je een mooie zomer 🌿 #zomervakantie #bewustouderschap #vertragen
18
0

Met de zomervakantie voor de deur dacht ik dat vertragen misschien wel de grootste uitdaging...

De laatste tijd ben ik wat minder zichtbaar hier. Niet omdat ik minder te delen heb, maar omdat ik de afgelopen maanden vooral heel veel aanwezig ben geweest in mijn praktijk. Bij ouders. Bij gezinnen. Bij kinderen. In gesprekken waarin gelachen wordt, maar ook in gesprekken waarin de stilte soms meer zegt dan woorden. Gisteren bleef er naast mijn praatplaat een verfrommelde tissue achter. Zo’n klein beeld, maar het vertelde een heel verhaal. Want achter heel veel hulpvragen die ik hoor, zit ook rouw. Rouw waar we het niet zo vaak met elkaar over hebben. Rouw om het ouderschap dat anders voelt dan je had verwacht. Om het kind dat meer zorg of afstemming nodig blijkt te hebben dan je ooit had kunnen bedenken. Om het moment waarop je beseft dat sommige verwachtingen of toekomstbeelden misschien anders gaan lopen dan je had gehoopt. Om de zorgeloosheid die je onderweg bent kwijtgeraakt. Maar ook rouw om jezelf. Om wie je was voordat je ouder werd. Om de vrijheid, de energie of de ruimte die er ooit was. Om delen van jezelf die naar de achtergrond zijn verdwenen, terwijl je zo hard je best doet om er voor iedereen te zijn. Dat verdriet zie je meestal niet aan de buitenkant. Het zit in de ouder die zegt: “Ik ben gewoon moe.” In de ouder die zichzelf ergens onderweg een beetje is kwijtgeraakt. In de ouder die zich schuldig voelt omdat het soms zo zwaar is. En toch denk ik dat juist daar iets heel menselijks zichtbaar wordt. Want rouw ontstaat vaak op de plek waar liefde heel groot is. Op de plek van onze verwachtingen, verlangens en hoop. Misschien is dat ook iets wat het ouderschap is: steeds opnieuw afscheid nemen van hoe je dacht dat het zou gaan, zodat er langzaam ruimte kan ontstaan voor wat er wél is. Die verfrommelde tissue naast mijn praatplaat voelde gisteren als een stille getuige van precies dat. Van liefde. Van verdriet. En van de moed die het vraagt om daar niet van weg te bewegen. #ouderschap #rouw #oudersvannu #kwetsbaarheid #verbindendouderschap
20
0

De laatste tijd ben ik wat minder zichtbaar hier. Niet omdat ik minder te delen...