Zijpaneel Wisselen

Winkelmand

Geen producten in de winkelwagen.

Zoeken Sluiten

Laat kinderen bloeien door zelf te groeien

Rust, regulatie en verbinding voor ouders, jonge kinderen en pedagogisch professionals.

Van altijd aan staan en twijfel, naar rust in je lijf, overzicht in je hoofd en een stevige, liefdevolle relatie met je kind thuis én in je werk.

Plan een kennismaking
Nicolien Lettinga Orthopedagoog en Buitenpsycholoog

Vertragen

Van reageren op de automatische piloot naar rust en overzicht in je hoofd en lijf.

Verzachten

Minder streng voor jezelf, meer begrip voor je kind, ook als het lastig is.

Verbinden

Weer kunnen afstemmen, nabij zijn en écht contact maken.

Hoe jij aanwezig bent, maakt het verschil.
Meer dan wat je doet of zegt.

Je hoeft het niet alleen te dragen

Wanneer opvoeden je overweldigt

Het leven met jonge kinderen kan intens zijn. Je houdt onvoorwaardelijk van je kind, maar merkt dat het lastig is om rust en overzicht te bewaren. Misschien herken je dit:

  • Je hoofd zit vol en je lijf staat altijd “aan”
  • Je reageert sneller boos of geïrriteerd dan je wilt
  • Je begrijpt het gedrag van je kind niet altijd
  • Je verlangt naar rust, maar weet niet hoe

Je wilt het anders doen. Rustiger. Steviger. Meer in verbinding.

Professionals die met kinderen werken herkennen vaak hetzelfde: spanning en onduidelijkheid beïnvloedt het contact en het vertrouwen.

Klaar om rust, overzicht en verbinding te ervaren?

- Nicolien

Over nicolien

Voor wie verlangt naar meer rust, vertrouwen en verbinding

De eerste duizend dagen vormen de basis voor hoe een kind zich ontwikkelt én hoe jij als ouder of professional in verbinding staat met dat kind.

Als opvoeden of werken met kinderen overweldigend voelt, helpt het om niet alleen naar gedrag te kijken, maar naar wat daaronder ligt. Ik help je om dat te zien en te begrijpen, zodat je met meer rust, vertrouwen en duidelijkheid kunt afstemmen, thuis of op de groep.

Als Orthopedagoog werk ik vanuit de Infant Mental Health visie, systeemgericht en met aandacht voor veiligheid, regulatie en bewustzijn. Verandering ontstaat niet door gedrag te corrigeren, maar wanneer jij steviger staat.

Mijn begeleiding is persoonlijk, invoelend en verdiepend.
Zodat er ruimte ontstaat voor ontspanning, duurzame groei en echte verbinding.

Lees meer over Nicolien
Nicolien-Lettinga-Online-Masterclass-Webinar-Moederschap
Mijn diensten

Kies de vorm die past bij jouw vraag en situatie

Of je nu als ouder meer rust en vertrouwen zoekt of als professional wilt verdiepen in je pedagogisch handelen.

Kijk hieronder wat op dit moment bij jou past:

Word de veilige haven waar een kind steeds naar terug kan keren.

Gratis visualisatie

Meer rust en verbinding met jezelf en je kind

Merk je dat je soms wordt meegenomen in de emoties van je kind en het lastig is om rustig en aanwezig te blijven?

In deze gratis Vuurtoren Visualisatie begeleid ik je terug naar jezelf zodat je vanuit rust en verbinding kunt afstemmen op je kind. Een moment om te vertragen, te voelen en weer stevig te staan, juist wanneer het spannend of intens wordt.

Vul hiernaast je gegevens in en ontvang de visualisatie en het werkboek direct in je mailbox, zodat je er meteen mee aan de slag kunt.

Ontdek meer gratis inspiratie
Weggever: Vuurtoren Visualisatie [lijstmanager 60727 (Weggevers)]

Wat klanten zeggen over Nicolien

Nicolien is een bijzondere vrouw die heel goed weet waar ze het over heeft.

Ze kan je op een mooie manier teruggeven wat jou baby, dreumes je wilt vertellen en wat het daarnaast ook over jou vertelt. Een enorm mooi waardevol cadeau voor jezelf én je kindje! Als je vastloopt maar ook als je op een diepere laag contact wilt met jezelf en je kindje kan ik alleen maar zeggen; DOEN. Het is het meer dan waard! Dank je wel lieve Nicolien.

Ellen

Ik heb verschillende consulten bij Nicolien gehad, en wat is zij een geweldige vrouw!

Ze voelt je kindje en jou perfect aan waardoor er gelijk een hele warme en relaxte energie loskomt. Ze heeft mij geholpen met de onzekerheden van beginnend moederschap, het leren begrijpen van mijn dochter en daardoor ook mezelf leren begrijpen. Maar ook heeft ze me de voordelen van een draagdoek en babymassage laten zien waar ik, met onze in het begin onrustige dochter, heel veel aan gehad heb! Ze is professioneel, kundig, warm en toegankelijk. Nicolien, je bent een topper!

Sabine
De laatste tijd ben ik wat minder zichtbaar hier. Niet omdat ik minder te delen heb, maar omdat ik de afgelopen maanden vooral heel veel aanwezig ben geweest in mijn praktijk. Bij ouders. Bij gezinnen. Bij kinderen. In gesprekken waarin gelachen wordt, maar ook in gesprekken waarin de stilte soms meer zegt dan woorden. Gisteren bleef er naast mijn praatplaat een verfrommelde tissue achter. Zo’n klein beeld, maar het vertelde een heel verhaal. Want achter heel veel hulpvragen die ik hoor, zit ook rouw. Rouw waar we het niet zo vaak met elkaar over hebben. Rouw om het ouderschap dat anders voelt dan je had verwacht. Om het kind dat meer zorg of afstemming nodig blijkt te hebben dan je ooit had kunnen bedenken. Om het moment waarop je beseft dat sommige verwachtingen of toekomstbeelden misschien anders gaan lopen dan je had gehoopt. Om de zorgeloosheid die je onderweg bent kwijtgeraakt. Maar ook rouw om jezelf. Om wie je was voordat je ouder werd. Om de vrijheid, de energie of de ruimte die er ooit was. Om delen van jezelf die naar de achtergrond zijn verdwenen, terwijl je zo hard je best doet om er voor iedereen te zijn. Dat verdriet zie je meestal niet aan de buitenkant. Het zit in de ouder die zegt: “Ik ben gewoon moe.” In de ouder die zichzelf ergens onderweg een beetje is kwijtgeraakt. In de ouder die zich schuldig voelt omdat het soms zo zwaar is. En toch denk ik dat juist daar iets heel menselijks zichtbaar wordt. Want rouw ontstaat vaak op de plek waar liefde heel groot is. Op de plek van onze verwachtingen, verlangens en hoop. Misschien is dat ook iets wat het ouderschap is: steeds opnieuw afscheid nemen van hoe je dacht dat het zou gaan, zodat er langzaam ruimte kan ontstaan voor wat er wél is. Die verfrommelde tissue naast mijn praatplaat voelde gisteren als een stille getuige van precies dat. Van liefde. Van verdriet. En van de moed die het vraagt om daar niet van weg te bewegen. #ouderschap #rouw #oudersvannu #kwetsbaarheid #verbindendouderschap
13
0

De laatste tijd ben ik wat minder zichtbaar hier. Niet omdat ik minder te delen...

8
0

Je hebt ruim van tevoren gezegd dat het bijna tijd was om op te ruimen....

Laatst stond ik in een boekwinkel voor een grote kast vol opvoedboeken. Boeken over slapen, driftbuien, emoties, grenzen stellen en zelfvertrouwen. Voor vrijwel iedere opvoedvraag leek wel een antwoord te bestaan. Terwijl ik daar stond te bladeren, viel me iets op. Vrijwel alle boeken gingen over het begrijpen van kinderen. Over wat kinderen nodig hebben wanneer ze verdrietig zijn, hoe je kunt omgaan met boosheid en hoe je veiligheid en verbinding kunt bieden wanneer emoties groot worden. Maar mijn gedachten dwaalden steeds af naar de ouders die die boeken lezen. Naar de moeder die zich afvraagt of ze die ochtend niet te streng reageerde. Naar de vader die zich had voorgenomen meer geduld te hebben, maar aan het einde van een lange dag toch uit zijn slof schoot. Naar al die ouders die met de beste intenties proberen aanwezig te zijn voor hun kinderen en zich ondertussen regelmatig afvragen of ze het wel goed doen. Ik vroeg me af waar het hoofdstuk stond over wat er met ons gebeurt zodra we zelf ouder worden. Want ergens onderweg ontdekken veel ouders dat opvoeden niet alleen gaat over het leren kennen van een kind. Het gaat ook over het tegenkomen van jezelf. Over merken hoe het verdriet, de boosheid of de afwijzing van je kind soms iets in jezelf raakt dat veel ouder is dan het moment waarin je je bevindt. Misschien is dat wel het hoofdstuk dat ik miste in die boekwinkel. Niet een hoofdstuk over hoe je een betere ouder wordt, maar een hoofdstuk over hoe je jezelf beter leert begrijpen op de momenten dat je geraakt wordt. Want hoe meer we begrijpen van wat er in onszelf gebeurt, hoe meer ruimte er vaak ontstaat om werkelijk aanwezig te blijven bij wat er in ons kind gebeurt. Ik ben benieuwd: wat heeft jouw kind je de afgelopen tijd over jezelf laten zien? #bewustouderschap #opvoeden #zelfreflectie #emotieregulatie #verbinding
13
1

Laatst stond ik in een boekwinkel voor een grote kast vol opvoedboeken. Boeken over slapen,...

9
0

Verdragen wat je kind nog niet zelf kan dragen.

Wanneer je kind verdrietig, boos of...

Afgelopen week zei een vader tijdens een ouderbegeleiding tegen me: “Vroeger leerden wij dit toch ook niet? En het is met ons toch goed gekomen.” Het was geen kritische opmerking. Eerder een oprechte vraag. En eerlijk gezegd begreep ik precies wat hij bedoelde. Veel volwassenen van nu zijn opgegroeid met doorzetten, aanpassen en sterk zijn. Dat heeft ook veel gebracht. Mensen bouwden een leven op, kregen relaties, kinderen, werk en verantwoordelijkheden. Wanneer iemand zegt dat het goed gekomen is, begrijp ik dus heel goed wat daarmee bedoeld wordt. Toch bleef die zin nog een tijdje bij me hangen. Misschien omdat ik me afvroeg wat we eigenlijk bedoelen wanneer we zeggen dat iets goed gekomen is. Bedoelen we dat iemand volwassen is geworden? Dat iemand functioneert? Dat iemand zijn leven op de rit heeft? Want hoe ouder ik word, hoe vaker ik mensen ontmoet bij wie het leven aan de buitenkant prima lijkt te lopen, terwijl er vanbinnen dingen zijn waar nooit echt woorden voor zijn geweest. Misschien is dat ook waarom veel ouders vandaag de dag anders kijken naar emoties van kinderen. Niet omdat ze hun kinderen willen beschermen tegen alles wat moeilijk is. De meeste ouders weten heel goed dat verdriet, boosheid, teleurstelling en spanning bij het leven horen. Wat ze hun kinderen vooral lijken te gunnen, is niet een leven zonder moeilijke gevoelens, maar het vertrouwen dat die gevoelens er mogen zijn. Niet omdat vroeger fout was, maar omdat iedere generatie iets nieuws mag toevoegen aan wat de vorige generatie heef meegegeven. #emotieregulatie #bewustouderschap #opvoeding #zelfregulatie #gevoelens
13
3

Afgelopen week zei een vader tijdens een ouderbegeleiding tegen me:

“Vroeger leerden wij dit toch...

“Oké, maar wat moet ik dan doen?” Het is misschien wel de vraag die ik het vaakst hoor wanneer we het over (zelf)regulatie hebben. Want begrijpen wat regulatie is, is één ding. Maar hoe ziet dat eruit op een drukke ochtend, wanneer je moe bent, je kind ontploft en je merkt dat je steeds korter begint te reageren dan je eigenlijk zou willen? Op zulke momenten zijn we meestal niet op zoek naar nog meer theorie. We willen weten wat ons kan helpen in het hier en nu. Veel mensen denken bij zelfregulatie aan grote dingen zoals yoga, meditatie of ademhalingsoefeningen. En begrijp me niet verkeerd: dat kan allemaal helpend zijn. Maar hoe langer ik hierover nadenk, hoe meer ik zie dat regulatie vaak juist in de kleine dingen zit. Niet in grote doorbraken, maar in de kleine momenten van alledag. Soms zit het in iets eenvoudigs als je schouders laten zakken. Soms in een liedje dat je raakt, een knuffel van iemand die je vertrouwt, een kop thee tussen je handen of even stilstaan bij iets moois dat je anders voorbij zou lopen. Niet omdat die momenten alle spanning laten verdwijnen, maar omdat ze je helpen terug te keren naar jezelf wanneer je merkt dat je uit balans raakt. Ik ben benieuwd: welke kleine dingen helpen jou om weer even terug te keren naar jezelf? 💛 #zelfregulatie #emotieregulatie #reguleren #verbindendouderschap #opvoeding
22
1

“Oké, maar wat moet ik dan doen?”

Het is misschien wel de vraag die ik...