Ik weet nog dat ik op een nacht met mijn dochter aan mijn borst zat. Ik was uitgeput. De overgang van vrouw naar moeder had me dieper geraakt dan ik ooit had kunnen bedenken. Mijn lichaam en hoofd waren voortdurend op zoek naar houvast. Er waren angsten, verdriet en momenten waarop ik mezelf als moeder nauwelijks nog herkende.

Terwijl ik haar vasthield, vielen mijn tranen op haar kleine hoofdje. Ik weet nog dat ik dacht: hoe kan het dat je zóveel van iemand houdt en je tegelijkertijd zo verloren kunt voelen?

Het was een dieptepunt. Maar achteraf gezien ook een keerpunt.

Niet omdat ik daar ineens antwoorden vond. Juist omdat er vragen ontstonden die me niet meer loslieten. Over wat er met een ouder gebeurt wanneer je een kind krijgt. Over wat een kind nodig heeft wanneer het nog niet kan vertellen wat er in hem of haar gebeurt. Over hoe sterk ouder en kind elkaar beïnvloeden. En over hoe moeilijk het kan zijn om te blijven kijken wanneer je zelf midden in de storm staat.

Die vragen hebben mij de afgelopen jaren steeds verder gebracht. In mijn opleidingen, in mijn werk, in gesprekken met ouders en kinderen en in alles wat ik onderweg ben blijven onderzoeken. Zo is langzaam de manier van werken ontstaan die er vandaag ligt.

Mijn persoonlijke ervaring heeft mij niet de antwoorden gegeven voor andere gezinnen. Ze heeft mij wel geleerd hoe belangrijk het is om nieuwsgierig te blijven naar het verhaal achter gedrag, naar wat een kind nodig heeft én naar wat er in de ouder zelf gebeurt.